##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

فاطمه کاظمی

چکیده

توسعه شهری به روش­های کنونی، تأثیرات منفی فراوانی بر منابع آب و نیز بر اکولوژی شهری گذاشته و سبب شده محیط­های شهری از اهداف توسعه پایدار فاصله بگیرند. در محدوده هیدرولوژی، مطالعات نشان می­دهد که مدیریت آب باران در شهرها به روش سنتی تأثیرات منفی از جمله افزایش حجم رواناب­ها و افزایش دبی­های اوج را در پی داشته است. همچنین روش­های سنتی مدیریت آب­های شهری، با حذف پوشش گیاهی بومی و افزایش سطوح سخت، سطح سرانه فضای سبز شهری را تا حد زیادی کاهش داده است. مفهوم طراحی شهری حساس به آب طی دهه­های اخیر در برخی کشورها از جمله استرالیا توسعه یافته است. این مفهوم به عنوان راهکاری پایدار در توسعه شهری، برای رفع بسیاری از مشکلات حاصل از روش­های سنتی مدیریت چرخه آب از جمله افزایش سطوح سخت و کاهش فضای سبز شهری، نویدبخش بوده است. این مقاله به توصیف و بحث در مورد مفهوم طراحی شهری حساس به آب، اهداف و مقایسه آن با مفهوم سنتی در زمینه مدیریت چرخه آب در شهرها می­پردازد. امید است که مقاله حاضر، به گسترش این مفهوم و ارزیابی آن برای توسعه شهری پایدار در ایران کمک نماید.

جزئیات مقاله

مراجع
ارجاع به مقاله
کاظمی ف. (2014). استفاده از طراحی شهری حساس به آب برای مدیریت آب های شهری. آب و توسعه پایدار, 1(1). https://doi.org/10.22067/jwsd.v1i1.34549
نوع مقاله
انتقال آب و سازه های آبی

مقالات بیشتر خوانده شده از همین نویسنده