##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

فاطمه کاظمی

چکیده

توسعه شهری به روش­های کنونی، تأثیرات منفی فراوانی بر منابع آب و نیز بر اکولوژی شهری گذاشته و سبب شده محیط­های شهری از اهداف توسعه پایدار فاصله بگیرند. در محدوده هیدرولوژی، مطالعات نشان می­دهد که مدیریت آب باران در شهرها به روش سنتی تأثیرات منفی از جمله افزایش حجم رواناب­ها و افزایش دبی­های اوج را در پی داشته است. همچنین روش­های سنتی مدیریت آب­های شهری، با حذف پوشش گیاهی بومی و افزایش سطوح سخت، سطح سرانه فضای سبز شهری را تا حد زیادی کاهش داده است. مفهوم طراحی شهری حساس به آب طی دهه­های اخیر در برخی کشورها از جمله استرالیا توسعه یافته است. این مفهوم به عنوان راهکاری پایدار در توسعه شهری، برای رفع بسیاری از مشکلات حاصل از روش­های سنتی مدیریت چرخه آب از جمله افزایش سطوح سخت و کاهش فضای سبز شهری، نویدبخش بوده است. این مقاله به توصیف و بحث در مورد مفهوم طراحی شهری حساس به آب، اهداف و مقایسه آن با مفهوم سنتی در زمینه مدیریت چرخه آب در شهرها می­پردازد. امید است که مقاله حاضر، به گسترش این مفهوم و ارزیابی آن برای توسعه شهری پایدار در ایران کمک نماید.

جزئیات مقاله

مراجع
ارجاع به مقاله
کاظمیف. (۱۳۹۲-۱۲-۲۵). استفاده از طراحی شهری حساس به آب برای مدیریت آب های شهری. آب و توسعه پایدار, 1(1). https://doi.org/10.22067/jwsd.v1i1.34549
نوع مقاله
انتقال آب و سازه های آبی

مقالات بیشتر خوانده شده از همین نویسنده